Float trip Alaska 2016

Voorbereiding

En plots zit je middenin een onvergetelijk avontuur… Het kan soms raar lopen. Net als velen andere heb ik wel een bucketlist. Dingen en vooral reizen die ik ooit wel eens wil doen. Maar de reis naar Alaska die we laatst mochten meemaken stond aanvankelijk niet op deze lijst.  Het moet ondertussen meer dan anderhalf jaar geleden zijn dat Bart en Peter over deze reis begonnen te praten, op een van de bekende gezellige donderdagavonden in de winkel. “Een float trip op de Kanektok river, dat zouden we eigenlijk eens moeten doen”. Bart bezocht reeds verschillende malen Alaska en is er eigenlijk wel wat aan verknocht en ook Peter was hier reeds meermaals, zij het langer geleden dan, en maakte ooit dit soort floattrips. Zo ook een keer op de Kanektok. Na enkele weken palaveren en elkaar opmaken stond het vast; deze reis zou gaan plaatsvinden. Eerst werd de groep samengesteld. Aanvankelijk waren er tal van geïnteresseerden, maar toen bleek waar het echt over ging waren dat er al vlug wat minder. Ik hield me in eerste instantie wat afzijdig, en ben eerst eens gaan nakijken wat het precies allemaal inhield vooraleer ik ja of nee zei.

  • float trip Alaska

Het bleek al snel dat het geen conventionele visreis betrof. Normaal vlieg of rij je ergens naartoe, waar je een gezellig huisje of hotelletje als uitvalsbasis hebt maar dat is bij een float trip even wat anders. Bij deze trip zouden we uitgezet worden met 2 rafts op een rivier, dewelke je in ons geval in 16 dagen afvaart, en waarbij je in de wildernis kampeert. Het is dus een combinatie van een visreis en avontuur, waar je nog zelf bepaalt waar je de focus op legt. Je bent deze tijd letterlijk van de wereld, en op elkaar aangewezen. Geen kampplaats met voorzieningen, geen netwerk om te internetten of te bellen, geen winkels, water of elektriciteit, niets. Het enige comfort dat je zal hebben draag je mee in je rugzak! Daar komt nog eens bij dat de wildernis daar net even wat anders is dan hier. Je krijgt te maken met beren, wolven en weersomstandigheden die zeer uitgesproken kunnen zijn. Dit alles sprak me echter zeer erg aan en het duurde dan ook niet lang eer ik aansloot. De groep werd gevormd; Peter, Frank, Bart, Timur en ikzelf waren ‘in’ en niet veel later vervolledigde Kris de groep, ter vervanging van iemand die wegens omstandigheden afgevallen was.

  • voorbereiding visvakantie Alaska

Een datum werd geprikt, en dat werd dan uiteindelijk juni dit jaar, en dat was toen meer dan een jaar later. Dit lijkt lang maar deze tijd heb je nodig. Wetende dat we alles zelf geregeld hebben, en dat je niets aan het toeval mag overlaten is dit zeker niet overbodig. En, wat is er leuker dan toeleven naar een reis. Naast het praktische gedeelte wat we moesten regelen hebben we ook enkele bindavonden ingelast waar we naast vliegen binden alles goed met elkaar konden afstemmen en regelen. En, er werd dan ook al eens een pintje gedronken uiteraard. Ook hadden we een gezamenlijk visweekend op Oostvoorne om de vliegvis rookies Kris en ikzelf hun techniek nog wat bij te schaven. Qua praktische regelingen hebben Bart en zijn vrouw  Pascale nagenoeg alles geregeld. Vliegtickets, outfitter, hotel tussen de vluchten… alles prima voor elkaar. Hier komt Bart zijn ervaring voor ‘niet conventionele visreizen’ prima van pas en dit werd zeker geapprecieerd.  Trouwens is het ook handig dat één partij dit voor zich neemt, anders wordt meestal alleen maar ingewikkelder. Een outfitter is trouwens een bedrijfje dat ons heeft uitgezet op de rivier met een watervliegtuig, die ons verder de rafts + koelboxen voor ons eten heeft verhuurd, en die ook na de trip transport regelde van de rivier terug naar de bewoonde wereld met een sportvliegtuigje.

De voorbereiding liep voorspoedig, en toen werd ook in overleg beslist wie wat allemaal ging meenemen. Voor deze trip heb je nodig: eten, kampeergerief, visgerief en persoonlijke spullen (kledij, ehbo,…). Wetende dat je beperkt bent tot 23kg bagage en 10kg handbagage is dit niet zo’n simpel vraagstuk om vlug even op te lossen. Tot een dag voor vertrek was het wikken en letterlijk wegen, en werden er vlug nog dingen naar elkaar gegeven om het gewicht maximaal te verdelen en benutten. 33kg/de man lijkt op het eerste zicht veel maar begin maar eens te tellen… tent, waadpak, waadlaarzen, fotogerief, matrasje,... allemaal dingen die vlot aantikken!

Qua eten vonden we een goede oplossing, we kozen ervoor om veel gedroogde groenten mee te nemen, en de rest zoals rijst, deegwaren, bloem, havermout,… zouden we in Anchorage kopen. Van daar moesten we enkel nog een binnenvlucht nemen en als we het niet als bagage gratis konden meenemen zouden we ervoor betalen maar dit bleek niet nodig. Gedroogde groenten dachten we eerst hier te kopen maar dat hebben we niet gedaan, dit ging sowieso (zelfs met de nodige attesten) gedoe geven bij aankomst in USA met de douane, en ook was het een boel extra gewicht dat we konden missen. Bart heeft dan een firma in USA geregeld die onze bestelling netjes liet afleveren bij de outfitter, dus dat lag op ons te wachten bij aankomst.

Eindelijk… de reis!

Zoals ik zei namen we ruim de tijd om voor te bereiden, en dat verliep dan ook voorspoedig. Uiteindelijk was het in juni zo ver… we konden vertrekken. De reis van thuis tot op de rivier duurde wel even, en dat is voor mij altijd te lang. Dit ervaar ik zo bij elke visreis. In Brussel namen we het vliegtuig richting Anchorage, met een tussenstop op Ijsland. In Anchorage kwamen we laat aan, en daar namen we 2 overnachtingen. Zodoende werd de reis niet té zwaar en hadden we de tijd om eten, stoeltjes, vergunningen en nog wat andere spulletjes (visgerief uiteraard) te kopen. Daags nadien hadden we een binnenvlucht naar Dillingham, waar we voor de eerste keer ons kamp opsloegen, om dan de volgende dag van daaruit met een watervliegtuigje in 2 vluchten werden uitgezet op Pegati lake, waar de Kanektok rivier ontspringt.

2 vluchten omdat het watervliegtuig niet zo groot was, en uiteindelijk woog onze expeditie, onszelf en alles ingerekend een 1200kg. Bart, Kris en ik gingen in de eerste vlucht, en vooraf werd ons gevraagd: ‘jullie hebben eten bij?’… tja dan wordt je direct met je neus op de feiten gedrukt dat je voortaan met alles dient rekening te houden hé. Stel dat de 3 andere om welke reden dan ook er niet geraken moet je zien dat je voort kan.

De vlucht met het watervliegtuig was ongelofelijk. Dit vliegt niet té hoog, waardoor je alles goed kan zien en het landschap is net als de ervaring ongelofelijk. Na een uurtje vliegen werden we gedropt op het meer en zaten we in ons avontuur. Vlug alles organiseren en de raft opblazen, en dan wachten op onze reisgezellen. Stijgende zalmen zorgden ervoor dat dit alles zeer snel en accuraat verliep en in no time stonden we met z’n 3en lekker te vissen. Niet veel later was de rest er en konden we door.

De reis die we dan meemaakte is eigenlijk met geen woorden te beschrijven. Je komt terecht in een natuur die met niets te vergelijken is. Je komt ogen te kort om dit alles op te nemen, en –ik spreek dan voor mezelf- tot op vandaag ben ik nog steeds indrukken aan het verwerken. Telkens ik de foto’s bekijk komen herinneringen boven en krijg je flashbacks. Grizly’s, wolven, bevers, bold eagles, kariboos, … je leeft gewoon 16 dagen tussen hen. Vrij snel besef je ook daar dat je de elementen dient te ondergaan. Hier thuis staat de mens on top, en er zijn maar weinig situaties die je niet naar je hand kan zetten. Ginder sta je echter niet boven aan de keten, en dit blijkt al gauw met de eerste ontmoeting met een grizly. Die bekijkt je met een blik van ‘zelfs met 6 doen jullie me niets, hier ben IK de baas’. Hij zal er ook naar handelen en je niet lastigvallen als jij hem gerust laat. Aanvankelijk was niet iedereen gerust om tussen de beren te slapen, maar na zo’n ontmoeting ben je iets meer op je gemak. Uiteraard moet je geen problemen zoeken en goed opletten met eten en geuren. Zo maakte we trouwens dagelijks een ‘eetkamp’ een heel eind wind-af verwijderd van onze slaaptenten. Moest er een beer op afkomen lig je dan toch net wat geruster.

Qua vissen kom je werkelijk in een paradijs terecht. Dit is ondermeer een van de redenen waarvoor de keuze op de Kanektok viel. Mits de juiste timing kan je er immers met wat geluk een grand-slam scoren; dat betekent dat je de 5 verschillende zalmsoorten op één trip vangt. Dit zijn overigens: King, Dog of Chum, Sockey, Pink en Coho of Silver. Naast deze soorten tref je er Arctic Char en Dollies in zeer grote getalen aan en ook regenboogforellen en vlagzalmen worden frequent gevangen. Het mooie aan deze rivier is ook dat je kan vissen op wat en hoe je wilt.

Bart, Tim en Frank zijn verschillende keren met sinktips gericht op zalm gaan vissen, en dit met goed succes. Mij persoonlijk lag dit niet en ik ging er dan meestal op uit met een lichter hengeltje, net als Kris en Peter. Je moet geen hoog geleerde vliegvisser zijn, iedereen kan daar uit de voeten en zal zijn visjes vangen. Ook vissen met de spinhengel en allerlei soorten kunstaas ging prima. Ondermeer de Fishkix shadjes, en ook de shadjes van Noike kregen het hard te verduren!

Dit deden we trouwens ook als we ons verplaatste met de raft. Eentje mocht (in sommige gevallen moest) roeien en de andere 2 konden terwijl vissen.  Sommige momenten was het werkelijk worp op worp raak. Met name de visserij op Dollies is me zeer goed bevallen. Ook de coho’s vond ik fantastisch; geweldige acrobaten en sportvissen. 

Je kan er je dus echt uitleven qua vissen en dat hebben we dan ook gedaan. Meestal zag een dag er als volgt uit: rustig opstaan –zonder wekker dus- vervolgens even vissen vooraleer iedereen uit zijn bed was, dan samen ontbijten, kamp afbreken en vertrekken. Meestal maakten we per dag 2 a 3 tussenstops op interessante plaatsen om daar dan een uurtje of soms wat langer te vissen. Tegen de avond aan werd uitgekeken naar een goede kampplaats. Vervolgens vlug het kamp opzetten, eten  en weer… je raadt het al: vissen natuurlijk. Frank en Peter gingen meestal door tot de rest al onder zeil lag. Soms bleven we ook wel 2 nachtjes staan, dit als we op een goede kampplaats stonden met voldoende vismogelijkheden.

Zoals je merkt was het een ongelofelijke reis. Dit alles tot in detail gaan neerpennen is onbegonnen werk uiteraard, maar weet, als er geïnteresseerde zijn kunnen we altijd meer en gedetailleerde info verstrekken. Naast dit verslag zal er ook een verslag verschijnen van deze reis in De Roofvis van de hand van Bart, en we zullen ook nog een keer een diavoorstelling geven in de winkel met meer foto’s en info. Wanneer dit concreet wordt nog aangekondigd op facebook en op de site.

Voor mezelf kan ik nog niet uitmaken welk stuk de bovenhand had; het avontuur of de visreis. Echter beide zijn me ongelofelijk bevallen. Het was ook zeker een privilege om dit met deze 5 reisgezellen te mogen meemaken. Stuk voor stuk topkeirels!  Geloof me, dit soort reizen kan je niet zomaar met eender wie maken. Het is zeer vermoeiend, en kou en regen (die we overigens meer dan genoeg kregen) maken het vaak hard. Op die momenten moet je alles in het juiste perspectief kunnen plaatsen en blind op elkaar kunnen vertrouwen. Met vermoeiend bedoel ik dan ook letterlijk fysiek vermoeiend. Geestelijk is het met overschot de meest bevrijdende reis die ik tot nu toe ooit maakte. Je leert ook dingen over jezelf en over anderen. En, al vlug leer je kleine dingen appreciëren dingen waar je thuis niet bij stilstaat of als vanzelfsprekend acht. Een keertje een pannenkoek met confituur ’s morgens… of een tas koffie ’s avonds bij de zonsondergang, het zijn maar enkele voorbeelden! Dit zijn dingen om mee te nemen naar huis. Inmiddels zijn we al enkele weken terug, en niet iedereen was even snel aangepast aan het ‘thuisleven’. Zegt dat niet genoeg? Deze reis zal ons nog lang bijblijven!

Met vriendelijke visgroeten,

Wil je me nog iets vragen in verband met dit artikel?
Zircon - This is a contributing Drupal Theme
Design by WeebPal.